Met een door Frank Deboosere voorspelde ruwe westenwind in de rug vertrekken de Stalvoc-kadetten richting Runkst. Hier hebben onze jongens, hun ouders, hun vrienden, zeg maar héél de Stalvoc-entourage enorm naar uitgekeken. Hier hebben de kerels en hun trainers wekenlang keihard voor gewerkt. De finale halen van de Volleybal-Beker van Limburg. Nu is het zover.

Supporterslegioen

Ons indrukwekkende Blue Army

Nog voor de supporters op post zijn, hebben onze jongens al een uitgebreide opwarmingssessie achter de kiezen. Elke vezel van hun lichaam moet en zal de match op een optimale manier doorstaan. Om 9u00 arriveert de supportersbus. Hoe grijs de wolkenhemel ook kleurt, zo helderblauw kleuren de boa’s, hoedjes, sjaals en trompetten van “the Blue Army”. Zij zijn er helemaal klaar voor en in een mum van tijd wordt de Stedelijke sporthal van Runkst als het ware in bezit genomen door de Stalvoc-aanhang. Iedereen een plaatsje, orkest strategisch geplaatst… C’mon STALVOC !

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er toch ook een lichte spanning voelbaar is. Het grote Noliko Maaseik moet immers bekampt worden. Ondanks de mental coaching lijkt het beeld van David en Goliath toch wat boven de hoofden te blijven ronddwalen. Maar wie weet welk beeld er bij de tegenstanders door het hoofd gaat ?

Limburgs volkslied

Als echte professionals!

Op de tonen van “The Eye of the Tiger” worden de finalisten als ware professionals aan het publiek voorgesteld. Een eerste kippenvelmoment. Na een oprechte minuut van stilte ter nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslagen in Brussel, gaan de blauwe en rode rangen, rechterhand op het hart, samen aan de zang van het Limburgse volkslied. “Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord…”  We kunnen er eindelijk aan beginnen.

Set 1. Noliko Maaseik start met een klein opstellingsfoutje, het is tenslotte voor iedereen spannend. Al snel slaan onze U15 een klein kloofje tot 6-10, maar dan is de opslagdruk van Maaseik van dien aard dat bij 11-13 coach Stijn terecht een time out aanvraagt. Onze kerels moeten weer wat tot rust gebracht worden. De peptalk doet wat hij moet en al snel lopen onze jongens weer uit. Ze laten Maaseik nog 3 puntjes scoren en duwen dan op het gaspedaal. Set 1 is met een duidelijk verschil (16-25) voor Stalvoc!

Set 2. Het is mooi om zien hoe onze jongens volleyen. In geen tijd slaan ze ook in deze set een kloof van 6 punten waarna – bij 2-8 – de Maaseik-coach een time-out vraagt. Onze jongens trachten na de TO op hun elan uit set 1 door te gaan en STALVOC blijft tot 15-18 de sterkste ploeg. Maar dan lijkt Maaseik aan een inhaalmanoeuvre te beginnen. Op 20-18 moet coach Stijn naar een time-out grijpen en ook deze keer lijkt die te helpen want we komen terug tot 22-22. Elk puntje telt en de 1ste setbal is bij 23-24 voor ons.Maaseik verdedigt echter goed en er komt als het ware een helse race naar setwinst op gang. De kansen op setwinst gaan over en weer maar – bij 31-30 – zijn het de jongens van Noliko Maaseik die aan het langste eind trekken: bij 32-30 staan we weer gelijk in sets 1-1.

Set 3. Ook deze set start gelijkopgaand. Bij 7-7 duwt Noliko Maaseik even door en scoren ze 3 punten op rij. Maar onze kerels zijn vechters en ze weten terug te komen en zelfs opnieuw de leiding te nemen. Bij 11-12 geven ze weer wat gas bij en staat het snel 12-17. Maaseik lijkt even de pedalen kwijt te zijn en bij 13-20 nemen ze een time-out. Al snel wordt duidelijk dat deze niet mag baten en bij 16-24 is een eerste setbal voor ons. Maaseik biedt nog heel even weerstand maar bij 17-25 is het raak voor STALVOC.

Bobo en Arno

Stalvoc – één grote familie met één Bobo voor iedereen

Set 4. Op de supportersbanken dromen ze al stilletjes van de eerste beker in lange tijd bij de jeugd. Maar al snel komt iedereen weer tot de orde van de dag. De 4de set moet gewonnen worden. Dat het een spannende set zal worden, is duidelijk. Tot 14-14 gaat de match gelijk op met heerlijk mooie rally’s. Op 19-15 breekt het angstzweet uit op de tribunes. Is Maaseik aan de gevreesde remonte begonnen? Op het veld zie je duidelijke gezichten: dit laten we niet gebeuren ! De Stalvoc-kadetten komen terug op 23-23 en het is overduidelijk dat ze er niet voor terugdeinzen om alweer een thrillerset te spelen. De eerste setbal is voor Maaseik, maar de opslag gaat buiten, de matchbal voor Stalvoc verdwijnt in het net en bij 25-26 wordt bij onze tweede matchbal zowaar een toetsfout gefloten. Alle ogen bollen, maar we begrijpen de referee: hij wil absoluut nog niet naar huis: te mooie match! ? De set- en matchballen volgen elkaar in sneltempo op, maar uiteindelijk is dé set- en matchbal voor Stalvoc! Bij 29-31 breekt het feest los: David grijpt zich naar de haren, kijkt met heel grote ogen om zich heen en ziet dat het goed is. Goliath verlaat verslagen het strijdtoneel.

De spelers en hun coaches kunnen beginnen aan hun vreugdedans en zoals het een échte familieclub betaamt, viert héél de familie mee! De tribunes daveren! STALVOC Beverlo neemt de Beker Van Limburg Jongens U15 mee naar huis! Het orkest blaast de longen uit het lijf, iedereen viert! Het zou een stormachtige dag worden volgens Frank Deboosere. De man had het inderdaad bij het rechte eind.

 – met dank aan verslaggeefster Anja W.

 

 Met heel veel enthousiasme hebben coach Jan en de 3 “ouderdomsdekens” van het STALVOC-scholierenteam (Bart, Siemen en Domien) hun makkers bij de U15 aangemoedigd en naar de overwinning geschreeuwd. Geen enkele – hoe rasecht ook – supporter doet dat beter. Na de zeer terechte uitbundigheid wordt het echter snel weer menens. Nu is het aan de U17 om hun opwachting te maken.

5 van de 8 jongens van het U17-team hebben zopas hun vuurdoop al gehad en deze met brio afgewerkt door met hun teamgenoten van de U15 de 1ste STALVOC-beker van Limburg bij de jeugd binnen te halen. Zij weten dus al waarover ze spreken en proberen hun 3 boomlange teamgenoten gerust te stellen. Of dit lukt, is niet onmiddellijk van de gezichten af te leiden, au contraire ;-). Aan de andere kant van het net staan namelijk ook een aantal gekende gezichten. Onze jongens weten wat deze mannen van de maaskant in hun mars hebben… Opwarmen is nu de boodschap en zoals altijd nemen de STALVOC’ers dit heel gedisciplineerd ter harte. De spanning stijgt. Het mag zo stilaan wel beginnen.

Het Orkest

Het orkest – op hun andere vaste plaats met hun andere instrumenten 😉

De Hasseltse organisatie zorgt er nog snel voor dat ook het veld weer speelklaar gemaakt wordt, want het overwinningsfeestje van daarnet heeft toch wel wat blauwe sporen achtergelaten. De orkestleden zoeken hun plaats op de tribune én hun instrumenten weer op. De supporters van “the Blue Army” doen hetzelfde. Het lijkt er op dat er ook nog een tweede bus is toegekomen: overal zitten en staan in blauw gehulde STALVOC-supporters. Aan den Tris moet het nu wel heel stil zijn… Coach Jan roept zijn manschappen samen, spreekt hen moed in en wijst hen op hun sterke punten. De jongens worden – zoals altijd bij Jan – naar een hoger niveau getild. Ze geloven erin! Ze verdwijnen heel even in de catacomben van de Hasseltse sporthal, waarna ze als echte professionals – begeleid met de volgspot – op het veld worden geroepen. Het is mooi om zien. Ondanks de duisternis worden op de gezichten toch wel wat zenuwen ontwaard. Maar zeker ook de gekende gedrevenheid: deze kerels gaan er een lap op geven!

Na een minuut van stilte ter nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslagen in Brussel wordt ook nu weer, rechterhand op het hart, het Limburgse volkslied gezongen. “Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord…” Het is zover. Door de Maaslandse pers wordt STALVOC als een niet te onderschatten tegenstander omschreven. Gaat Maaseik zich voor de eerste keer in de geschiedenis van het jeugdvolleybal met David vereenzelvigen? Dat betekent dat ze in ons Goliath zien…

Set 1. Wat gaan we sterk van start. Maaseik ondergaat onze tegenstand en staat snel 8-3 achter. Dat belooft. Maar juichen doen we niet want door enkele fouten aan de blauwe zijde, komt de Maaseikse diesel weer bij. Wanneer de tegenstander er dan ook op en over gaat, roept coach Jan bij 11-12 een time-out in. Na wat tactisch advies en vooral mental coaching gaan de jongens er weer tegenaan. Het blijft lange tijd gelijk op gaan maar dan worden er aan Maaseikse kant te veel opslagmissers gemaakt. Zo komt de eerste setbal er iets sneller aan dan verwacht. Onze jongens grijpen de 1ste set gretig vast : 25-22.

Set 2. Iedereen is klaar voor alweer een set mooi volleybal. Beide teams tonen een enorme vechtlust en aan beide kanten worden hele mooie punten gemaakt. Maar de foutjes blijven niet uit. Ook in deze set vallen vooral de vele opslagmissers van Maaseik op. We bouwen langzaam maar zeker een 4-puntenkloof uit. Maaseik raakt niet meer tot bij ons en op 24-21 is de eerste setbal voor Stalvoc. Deze is raak en ook de 2de set gaat met 25-21 naar Stalvoc. Op de tribunes worden de trompetten en klarinetten gesmeerd. De stemmen ook. Iedereen voelt dat er iets moois te gebeuren staat…

Set 3. Onze jongens lijken te hebben afgesproken om de gevreesde extra versnelling in te zetten. Het lijkt erop dat deze actie de veer van Maaseik heeft doen breken. Aan de andere kant van het net steekt de frustratie de kop op. De scheidsrechter trekt zelfs geel. Iedereen ziet het, de rode tegenstander loopt rood aan, de blauwe jongens bewaren hun cool. Nu gaat het snel. Maaseik tracht nog even aan te klampen, maar blijft tegen de achterstand aankijken. Op 24-18 hebben we de 1ste set- en matchbal in handen! Opslag Stalvoc … Bang!! Direct raak! 25-18… 3-0… de 2de beker van Limburg is een feit !!!

2 bekers

Toch handig zo 2 bekers!

Iedereen, maar dan ook iedereen die ook maar een klein beetje blauw kleurt, is door het dolle heen. Iedereen valt iedereen in de armen, trompetten schallen, tromgeroffel vult de sporthal… Het is een mega-feest! Het is gebeurd! Voor het eerst in de geschiedenis van STALVOC gaat de Beker van Limburg – excuses – gaaN 2 BekerS van Limburg voor onze jeugd mee naar de blauwe box aan den Tris! Het is prachtig om zien. De volledige stedelijke sporthal van Runkst is blauw gekleurd. Overal zie je volleyballiefhebbers die wat losgeslagen blauwe pluimen op hun revers hebben hangen. Iedereen kleurt graag blauw, iedereen hoort graag bij ‘de blauwe bende’. Hier leeft volleybalpassie.

De voorzitter zondert zich een beetje af en pleegt een telefoontje. Aan het thuisfront staat één en ander te gebeuren…

  – met dank aan verslaggeefster Anja W.